Dag, tegen pesten

Het was de dag tegen het pesten en ik werd gepest. Hoe beschamend is dat? Om 26 jaar te zijn, een volwassen man volgens standaarden, en toe te geven dat je gepest wordt? Deze blog is er vast een die goed valt bij toekomstige werkgevers en rechts Twitter. Het maakt niet uit. Niets overtreft de gene van tien jaar persoonlijke ontwikkelingen en overwinningen die niets veranderen aan je uiterlijke vertoning; je bent nog steeds de zwakste schakel die gepakt wordt. It, most certainly, does not get better.

Hij hangt er al een tijdje. Op kantoor. Een uitgeprinte foto van een klein ezeltje, wiens contouren bijna uitgewist zijn door zijn hoeveelheid wollig haar. “Is hij niet snoezig?” zegt mijn collega, D, lachend. “Het is Manju.” De kleur van het ezeltje is bruin.

Je zou kunnen zeggen dat snoezig een compliment is. Dat iedereen geassocieerd zou willen worden met een diertje dat in alles positieve gevoelens oprakelt. Maar het blijft een ezel, een dier van vermeende koppigheid en lage intelligentie, met een bruine kleur. Net zo bruin als mijn huid. Is het toeval dat van iedereen in dit kantoor, hij mijn naam krijgt? Natuurlijk niet.

Een van mijn leidinggevenden komt binnen en ziet de foto. Ze vraagt wat het is en D en diens handlanger N leggen het grinnikend uit. “Dat is Manju”. Mijn leidinggevende kijkt naar mij, ik kokend van woede in de stoel, wegkijkend. “Nou deze is wel iets schattiger dan Manju.” Iedereen lacht. “Aah hij gaat dit zeker op Twitter zetten.” Natrappen is een sport.

Ik reguleer mijn ademhaling zoals een zwevende app mij geleerd heeft, ik herhaal de woorden van mijn psycholoog in mijn hoofd “het is niet persoonlijk, negeer ze”. Maar ik kan het niet. Iets in mijn breekt. Ik kijk recht vooruit en zie de foto van D hangen, met een konijnen filter. Hij maakt zichzelf belachelijk door dieren, waarom kan ik dat niet? Maar niets hieraan is gelijkwaardig.

Ik kijk naar de foto van D omdat hij die daar heeft opgehangen, op de fotolijst tegen de muur waar ik naar kijk. Ik kijk tegen die muur omdat ik mijn bureau verschoven heb. Eerst stond deze zijdelings aan de bureau’s van mijn collega’s. De hele dag zag ik hen. En de hele dag moest ik opmerkingen aanhoren die mij raakte. “Islamiet”, “zwarte mensen zijn minder intelligent”, “we kunnen Manju niet alleen laten hier want dan steelt hij alles”.  “Hoe ben je hier? Met de fiets? Zeker gestolen.” Het N-woord valt alsof het een compliment is. Ik ben een bruine jongen van Christelijk-Hindoestaanse afkomst, maar ik besta enkel in kaders van zwart, moslim of crimineel voor hen. Ik besta niet. Ik kan niet meer werken zonder me klote te voelen dus verschuif ik mijn bureau. Weg van de opmerkingen, weg van de energie die het kost om met ze in discussie te gaan.

Want dat doe ik. Discussiëren. Continu. Ik leg uit waarom de dingen die ze zeggen racistisch zijn, hoe racisme werkt. Ik ga in discussie met hen waarom “buitenlanders” niet hun “banen stelen”, ik stuur artikelen waarom ik niet “zelf racistisch ben” omdat ik hen witte mensen noem. Ik leg N en de andere vrouwen op kantoor uit hoe het komt dat telkens als ik D, de enige witte man, confronteer met zijn racisme, zij instinctief hem verdedigen.Ik doe het boos, ik doe het rustig, ik doe het lief, ik doe het grappend. Ik probeer geen systeem te zien in dat D mij geen sleutels van het kantoor wil geven, mij maandenlang geen dure koffie liet drinken (tot een witte vrouw ook koffie wilde, toen kon het wel) en in alles laat blijken dat hij jaloers is op me, of me zelfs begeert. Dus schuif ik mijn bureau weg, sluit ik mezelf buiten. Dus plakte hij zijn foto op de lijst. Zodat ik hem toch de hele dag zou zien. En niet kon ontsnappen.

Dit is mijn droombaan. Soms knijp ik mezelf in mijn handen dat dit mijn werk is. De hele dag in scripts wroeten en werken met schrijvers die verhalen tot leven brengen. Dit is mijn droombaan. En het is mijn hel. Ik type dit nu in plaats van mijn werk te doen, zoals duizenden andere mensen van kleur wél hun werk doen mét deze opmerkingen. Ik doe mijn werk dus minder goed. Want ik kan niet meer.

Woedend klap ik er uit: “D, hou je bek voor ik hem dichtsla.” Ik zeg het niet omdat ik de agressie voel het te doen, of zelfs ooit iemand zou kunnen slaan. Ik zeg het omdat ik zo wanhopig ben na alles, dat ik geen andere woorden meer weet om hem te laten weten dat hij moet stoppen. “Hoe vaak moet ik nog zeggen dat ik deze grapjes niet kan waarderen?”. Mijn stem trilt, ik sta op het puntje van tranen maar vertik die te laten zien. “Welke grapjes?” zegt N meteen met de reflex en cognitieve dissonantie die ik haast kan bewonderen. D gunt me geen blik waardig en zegt tegen N: “zullen we gaan?”. Ze lopen weg en ik vraag me af of ik besta.

Ik scheur de foto van hem aan flarden, maar het helpt niets. Op Facebook en Twitter verspreid ik een berichten  om de dag tegen het pesten belichten en de noodzaak er van te onderstrepen. Dat ze zich niet zo alleen voelen in een wereld die hen heel graag alleen wil laten voelen. ‘s Avonds sta ik op het Homomonument om steun te betuigen aan vreemden in Tjetjenië die met het leven bedreigd worden. Een lot zo veel erger dan pesten dat het mijn eigen pijn zou moeten relativeren. Maar dat doet het niet. Aan het eind van de dag voel ik me nog steeds alleen en verdrietig.

Vandaag werk ik thuis. Iemand op Twitter zegt dat bijna niemand in Nederland ‘grapjes’ maakt tegen mensen zoals ik en dat ‘grapjes moeten kunnen’. Ik antwoord dat ik zelden iemand heb ontmoet die niét die grapjes maakt en dat het moet stoppen. Het is tijd dat witte mensen mensen van kleur op hun woord gaan geloven. Nog maar een maand en dan loopt mijn contract af. Voor het eerst in mijn leven houd ik genoeg van mezelf om te weten dat ik dit niet verdien. Dat ik dit niet hoef te accepteren als mijn dagelijkse realiteit. Dan maar geen droombaan. Ik zeg dag tegen pesten.

Advertisements

40 comments

  1. Pesten maakt je kapot. Ook als het wel over gaat of beter wordt, laat het voor altijd littekens achter op je ziel. Dat volwassen mensen dit doen, dat vind ik echt absurd. Wat kinderachtig! Wat raar! Maar echt!

    Je verdient beter. En ik ben blij te lezen dat jij dat ook vindt. Een droombaan is tenslotte alleen een droombaan als je er jezelf mag zijn en je geaccepteerd wordt!

    • Luister lieve Manju mensen zijn dom ik ben wit kwam vanuit den haag in een klein stadje wonen in 1965 op 2 jarige leeftijd we waren de eerste import in die tijd. Ik werd gepest vanaf de kleuterschool af omdat ik anders was anders sprak nl. Haags accent en stads gekleed in die tijd. We waren hip en hadden stadse manieren.
      Dit ging zo door tot mijn 16 e levensjaar. Ook heb ik vele foute werkgevers gehad. Ik begreep nooit waarom er zat niets kwaads in me ik wilde voor iedereen alleen maar het beste.
      Ik ben nu 54 jaar en ik weet nu pas waarom.

      Mensen voelen zich bedreigd door mij omdat ik anders ben.

      Mijn troost aan jou is dat je een bedreiging bent voor jouw collega’s.
      Je bent intelligent hebt een positieve inborst een harde werker een fijn mens Daarin ben je vast en zeker al anders dan je collega’s.
      Dus conclusie ze moeten je kleineren anders vallen hun tekortkomingen op. En heulen met de beul anders zijn hun misschien wel de volgende. Dat is hun enige reden en angst en domheid!

      MANJU. IK WEET ZEKER DAT JE EEN PRACHTMENS BENT!

  2. Ow wauw.. mijn hart breekt. Ik ben in staat om door mijn telefoonscherm naar je toe te springen en je ‘collega’s’ eens te laten ervaren wat jij ervaart.

    Ik moet toegeven dat ik eerst dacht: oh ze maken een grapje. Maar naarmate ik verder las zie je dat het voor hen geen grapje is. Dat jij al meerdere malen heb aangegeven dat je het niet waardeert. Het maakt mij zo boos dat ze er ‘doodleuk’ mee door gaan. Wat een stelletje klootviolen. Kinderen kunnen gemeen pesten maar volwassenen zijn soms nog erger…
    Ik hoop dat je op andere plek je droombaan mag volgen waar je wel wordt gerespecteerd!

  3. Dank je wel voor dit blog: omdat ik zo makkelijk vergeet hoe het is om bij de meerderheid te horen. En dat een exotische achternaam met een wit gezicht interessant is maar andersom niet.
    En ik wilde dat ik een mooie vacature voor je wist…. Je hebt gelijk: een droombaan betekent ook goede collega’s en leidinggevenden. Ze verdienen jou daar niet.

  4. Wat een ontzettende horken werken er bij jou. Bah. Diepe intense haat voel ik en ik zit er niet eens elke dag naast. Maar als iemand die ook jarenlang is gepest kan ik inderdaad zeggen dat jij en niemand dit verdiend. Nooit. Ik heb vroeger altijd gedacht ‘als ik eenmaal volwassen ben houdt het op, want volwassen doen zoiets niet.’. Bizar dat dat dus gewoon b*llsh*t is. Het doet me echt pijn dat je hiervoor je droombaan opgeeft, ook al kan ik het wel begrijpen. Maar is dit in deze situatie wel echt een droombaan? Ik denk dat je een nog veel fijnere plek gaat vinden, waar mensen wel gewoon respect voor je kunnen hebben. En dat wens ik je ook! Hele dikke kus xxx

  5. Ik weet hoe unfair het voelt, dat je je droombaan laat schieten door collega’s. Maar geloof mij, veranderen kan je ze niet. Ik bleef twee keer ‘tot het eind’. Zou ik nooit meer doen nu, dat is killing. Knap dat je die keuze maakt. Daarna heb ik trouwens toffe collega’s genoeg gehad. Die wens ik jou ook toe

  6. Wat goed om dit te lezen. Pesten kan en mag niet, nooit. Welke kleur je ook hebt. Wat een sneue collega’s heb je. Ik wens je snel andere collega’s toe.

  7. Lieve Manju,
    Je verhaal heeft me geraakt. In m’n jeugd ben ik zelf ook erg gepest, niet om m’n kleur, maar om mijn fysiek. Ik was een broodmagere slungel en leek een zwak slachtoffer. Ik weet dus wat dagelijkse pesterijen met je kunnen doen. Ik hoop dan ook dat je snel een andere baan vindt. Ergens waar je wel gewaardeerd wordt om je capaciteiten in plaats van beoordeeld op uiterlijke kenmerken. Ze verdienen je niet. Blijf sterk en vooral blijf jezelf!

  8. Mijn hart breekt als ik dit lees. Sterkte, Manju en heb absoluut geen spijt van deze blog. Je leidinggevende en je collega’s moeten zich schamen om hun uitspraken en gedrag. Zo ga je niet met mensen om.

  9. Beste Manju, wat verschrikkelijk dat je word gepest! Ik hoop dat jouw collega’s daar mee stoppen. Wat goed van je dat je er wat van zegt. Wat erg om te horen dat er nog steeds plekken zijn waar dit kennelijk “normaal” is. Niet opgeven! Ik sta achter je en ik ben vast niet de enige!

  10. Ik kwam je artikel tegen op twitter. Zoveel herkenning hier, zij het anders. Ik als ‘witte vrouw’ ben mijn hele leven gepest en buitengesloten op mijn uiterlijk. Termen als ‘lelijk wijf’, ‘dikke kankerhoer’ en ‘verwijder jezelf uit onze genenpoel’, ik heb ze allemaal gehoord. En nu, als volwassen vrouw, pakken ze me op figuur, intelligentie en nog steeds dat verrekte uiterlijk. Heb ik te maken met jaloerse collega’s die me buitensluiten en werken werkgevers me er uit omdat ik te intelligent voor ze ben. Niemand zou zich ooit zo moeten voelen, het is verschrikkelijk. Hopelijk vind je snel een baan waar men je wel waardeert en met fatsoen behandelt. Jij verdient zoveel beter dan zo’n stel hersenloze hufters. Sterkte!

  11. Geen spijt hebben! Ik ken je niet persoonlijk, maar je blog laat zien hoeveel moois je te bieden hebt. Je ‘collega’s’ verdienen deze naam én jou niet. Ik hoop dat je snel een plek vindt waar je je gewaardeerd voelt om wie je bent en wat je bijdraagt! Warme groet, Christine

  12. Auw..

    Herkenbaar (ik ben weliswaar wit). Ik had ook m’n droombaan, maar na maanden gepest te zijn (en de goede adviezen: “Trek je er niks van aan.” En dat ik sterker moest zijn..) werd ik ondervoed en bewusteloos afgevoerd.
    Pas sinds 6 weken heb ik weer een baan (dit gebeurde 4 jaar geleden). Blijk ik ineens nu die droombaan te hebben!
    Het is een wonder dat je dit volhoudt. Ik heb met je te doen en hoop dat je snel iets vindt waar je WEL gewaardeerd wordt. Deze mensen zijn echt verrot van binnen.
    Sterkte en ik wens je een mooie toekomst met hopelijk liefdevolle collega’s.

    • Wat Manja zegt. Heel vervelend dat jij ook gepest werd. Wat trouwens iets heel anders is dan gepest worden vanuit racisme en niet echt herkenbaar is voor ons witte mensen, al zijn er wat overeenkomsten. Maar ik zit net als Manja en vermoedeljk heel veel mensen, lichtelijk verbijsterd naar je naam te kijken. Het N-woord?!! Onder een blog die gaat over racistisch bejegend worden? Echt?
      Ben je misschien niet op de hoogte of doe je mee aan het gepest van propieters die de n-zoen met veel leedvermaak die naam blijven geven terwijl deze al heel lang een ander naam heeft?
      Voor het geval je gewoon niet op de hoogte bent en je geen kwade bedoelingen hebt, zou je dit willen lezen? En daarna misschien willen overwegen je naam te veranderen?:

      https://www.slavernijenjij.nl/de-erfenis-nu/het-n-woord/

      @Reason against Racism

  13. Top om dit te schrijven. Laat je niet van de wijs brengen. Ik schaam me nogal vaak dat ik blanke Nederlander ben.

  14. Je hoeft geen spijt te hebben; je bent ontzettend dapper! Misschien is het racisme, maar het kan zomaar zijn dat deze lafbekken ‘D” en ‘N’ het voor en na jou op een niet-gekleurde collega hadden en hebben voorzien. Zulke downright rotten mensen voelen zich kennelijk bedreigd door alles wat afwijkt van hun beperkte norm. Zij zijn zielig. Jij bent sterk. (En schakel hun leidinggevende in!)

  15. Gast ga daar morgen nog weg man. Je laat toch niet over je heen lopen. Kies altijd voor jezelf en steek geen energie in negatieve dingen. En noem gewoon man en paard. Alleen dan leren de pesters ervan en dien ze het anderen niet aan.

  16. Manju, je kan prachtig schrijven en je beheerst de NL taal goed.
    Nederlanders zijn 100% racisten, in de 2de WO hebben zij hen ware aard getoont.
    Nu pas leren de hollandse ouders hun kinderen dat de VOC niets meer was dan een slavenhandelarij.
    De trots op hun VOC is nu een zwart blad geworden uit een boek.
    Zelfs de geschiedenis lessen zijn zo nep in NL.

    Ik ben een kind van een Chinese vader, mijn vader heeft altijd gewerkt, deze maand vroeg ik hem of hij nooit werdt gediscrimineerd, hij antwoordde kort: dat hebben ze ooit 1 x gedaan en toen heeft hij ze in zwaar Amsterdams accent verteld dat ze de k*nker konden krijgen.

    Ik ben zelf ook gediscrimineerd toen ik klein was, wij waren bruiner dan de rest in het zwembad.
    Wij waren drie jongens sterk met Chineze genen en ramde het respect uit de boeren.

    Het witte dorp Hoogkarspel zo heet het nazi dorp.

    • Ataturk,

      alsjeblieft niet generaliseren.

      Zelf gaf ik mijn kinderen mee om
      niet te generaliseren – dat wil zeggen geen groepen mensen of een volk over éen kam te scheren- of vooroordelen te hebben.

      Mijn ouders hebben erg geleden in WO2 . Ik begrijp niet wat je bedoelt.

      Willen we discriminatie en racisme eruit krijgen dan mogen we kiezen om te nuanceren.
      Ieder mens is anders. Geen mens kan een heel volk vertegenwoordigen of daar voor worden aangezien.

      Zelf ben ik in mijn jeugd ook erg gediscrimineerd.
      Nu ik 70 jaar ben, denk ik: ál die vooroordelen en kijk ik meer en
      meer vanuit mijn hart.

      Vriendelijkheid kost geen geld😌.

  17. Vertrek daar zo snel mogelijk met opgeheven hoofd. Die mensen verdienen jouw inzet niet. Maar meld het pesten voor je vertrekt wel bij de hoogste leidinggevende. Een printje van deze prachtige blog op het bureau van de directeur moet voldoende zijn. Meer energie zou ik er niet meer instoppen. Als het goed is schamen ze zich door, zo niet dan niet. Loslaten en verdergaan.
    Bedenk dat het niet overal zo is, niet alle witte mensen denken in kleur. Er zijn ook nog gewone lieve mensen. Die niet oordelen. Die niet kortzichtig zijn. Al zijn ze op sommige plekken ver te zoeken… Ze zijn er wel. Blijf vertrouwen.
    Sterkte ♥

  18. Dit is geen normaal (kantoor)gedrag. Er bestaat dus ook echt een versie van jouw droombaan waar dit geen deel van uitmaakt. Die is je gegund, ik hoop dat je ‘m snel vindt.

  19. #HalloWitteMensen, het is misschien een beetje pijnlijk voor Manja en andere zwarte/bruine mensen om te lezen dat jullie je eigen ervaringen met pesten, vergelijken met wat hij meemaakt. Natuurlijk zijn er overeenkomsten en het is heel vervelend om gepest te worden, maar toch is het heel anders dan gepest worden vanuit racisme. Misschien kunnen jullie daarbij stilstaan? Zie de uitleg:

    https://www.cumbria.gov.uk/elibrary/Content/Internet/537/6381/6387/40828163555.pdf

    @Reason against Racism

  20. Manju, ik vind je moedig. En wat je meemaakt ronduit akelig. Trek je niks aan van het gebral op social media. Ik hoop dat je collega’s en leidinggevende er goed mee om gaan, en het gesprek durven aan te gaan op een open en eerlijke manier. En de dialoog open houden. Hier moet iets veranderen. Heb geen spijt van je blog. Zelfreflectie bij de ‘Hollandse’ white privileged werknemer, het moet aangeleerd gaan worden, het is hoog tijd. #postbus51 #SIRE

  21. Het mag dan wel je droombaan zijn, als je zo behandeld wordt klinkt het meer als een nachtmerrie. Ik hoop dat je een baan vindt waar je wel geaccepteerd wordt. Je collega’s zouden zich moeten schamen voor hun gedrag. En je werkgever nog veel harder omdat die erin mee gaat in plaats van het voor jou op te nemen.

  22. Ik herken me erg in je verhaal; weliswaar niet vanwege mijn huidskleur, maar ook ik ben jarenlang gepest: eerst op de middelbare school en later op mijn eerste “echte” werkplek op kantoor na mijn studie. Net als jij kwam ik er hierdoor achter dat pesten ook zeker op de werkvloer voorkomt. Ook ik heb de stekker er uit getrokken en heb ontslag genomen, voordat ik nieuw werk gevonden had. Ik kon niet meer en koos voor mezelf, zelfs al raadde iedereen om me heen me dat af gezien je geen recht hebt op een WW-uitkering als je zelf ontslag neemt. Dit is inmiddels ruim 5 jaar geleden, heb uiteindelijk nog geen week zonder werk thuis gezeten. Nu werk ik bij eenzelfde soort bedrijf, maar dan multicultureel, en in het management een getrouwde man die samen met zijn man een zoontje heeft, iedereen laat elkaar in zijn waarde. Ik hoop voor jou dat jij ook jouw droombaan vindt, maar dan in een werkomgeving die jou waardeert om wat je kan en wil bereiken. Als ik in de uitgeverij zou werken, zou ik je aanbevelen. Mocht je een carrièreswitch zien zitten en nieuwsgierig zijn naar mijn werkomgeving, aarzel dan niet en stuur me een DM op Twitter (gig_aholic)

  23. Beschaafd van je dat je het bedrijf niet met naam en toenaam noemt (net zoals die vervelende collega’s). Ze moesten zich rotschamen dat dit mogelijk is op de werkvloer. Mooi blog, en terecht dat het overal gedeeld wordt.

  24. Pesten kan de sterkste karakters nog breken! Mijn dochter werd gepest door de juf en daardoor ook door andere kinderen, zorgde ervoor dat ze nu faalangst heeft en minderwaardig voelt. Iemand breken is zoveel makkelijker dan iemand weer maken.. Pijnlijk wat je verteld!

  25. Plaatsvervangend schaamte bekruipt mijn ‘witte’ kaken bij het lezen van je blog. Boosheid om het onrecht wat nog steeds dagelijkse kost blijkt te zijn. Weet dat dit niet normaal is. Dat er anderen zijn die zich niet zo gedragen. Ik wens je een echt leuke baan. Met collega’s die je waarderen om wie je bent. Niet kleurtje zien, maar je potentie!! Sterkte!

  26. Droombaan? Dan toch wel eentje met nachtmerriecollega’s. Wegwezen daar… En bedenk dat de gemiddelde collega echt niet zo is, laatt het niet je vertrouwen afpakken in een volgende baan.

  27. Laat je niet klein krijgen. Zet een webcam neer (kan met oude GSM) om dit soort dingen vast te leggen en klaag ze aan. Doe wat zij doen, roddel achter hun rug dat ze onbetrouwbaar en racistisch zijn. Hou een administratie bij van wie wat wanneer zegt/doe. Laat het op het moment van je af glijden en maak een plan om ze op een ander moment keihard terug te pakken als praten niet helpt. Breng het naar buiten met rugnummers.

  28. Over de mensen die zeggen van ‘ga daar dan weg joh’ … niet iedereen vind zo makkelijk een nieuwe baan als een witte cis man.

    Ik had zelf een droombaan als enige vrouw in een mannenwerkveld (videogames), werd enorm belaagd met dagelijks seksisme waardoor ik uiteindelijk moest stoppen. Droombanen -los van collega’s- liggen niet voor het oprapen. Als je er zo hard voor gevochten hebt, veel harder dan je collega’s… dan is het des te moeilijker op te geven.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s